Vicente Baeza (CL/NL)
Cas van Deurssen (NL)
Mariëtte van Erp (NL)
Michel Hoogervorst (NL)
Seet van Hout (NL)
René Korten (NL)
Marien Schouten (NL)
Joran van Soest (NL)
Dieke Venema (NL)
Ilse Vermeulen (BE/NL)
We leven in een verwarrende en confronterende tijd vol dreigingen. Tegenstellingen nemen steeds verder toe, polarisatie lijkt de norm. Er is nauwelijks nog ruimte voor het andere en het onbekende. En dat is juist wat zo hard nodig is. De tentoonstelling Wise Up is een mozaïek van beelden die getuigen van het besef dat nieuwe verbindingen noodzakelijk zijn. Dat wij onderdeel zijn van de natuur, dat we oog moeten hebben voor het ons omringende en dat schoonheid en betekenis gepuurd kunnen worden uit vergankelijkheid. En dat we daardoor onszelf beter kunnen begrijpen.
De deelnemende kunstenaars richten zich in hun werk op beweging en transformatie: het gewone wordt buitengewoon. De focus in Wise Up ligt specifiek op verbinden. Op de syncretische ontmoeting waarin de dingen niet in elkaar opgaan, maar waar de wisselwerking met het andersoortige dynamiek, verdieping en verrijking tot gevolg heeft. De transformatie van materialen brengt het wonder van oorspronkelijke beelden.
Wise Up is een expositie die noodzakelijke meerstemmigheid in zich draagt. Kunst, zonder pamflet of slogan, als concrete manifestatie van wisselwerkingen tussen aarde en hemel, chaos en orde, natuur en cultuur, idee en gevoel, verschijnen en verdwijnen.
De titel van de tentoonstelling verwijst naar het gelijknamige lied van Aimee Mann dat voorkomt in de schitterende film Magnolia van Paul Thomas Anderson. In een van de sleutelscenes van de film ontstaat er een indringende extra laag als verschillende personages op verschillende locaties mee gaan zingen met het lied Wise Up. Binnen de dynamiek van de diverse verhaallijnen vindt er verstilling plaats, alle lijnen raken verbonden, er is ruimte voor nieuwe inzichten.
René Korten is de curator van deze tentoonstelling. Vanaf de start van PARK in 2013 is hij lid van het artistieke team, met deze expositie neemt hij afscheid van PARK.
Vicente Baeza (1992) is geboren in Santiago, Chili. Tussen 2020 en 2022 was hij resident bij De Ateliers. Daar begon hij materiaal te verzamelen: alles wat kon worden opgerold, zoals rollen behang of dun karton. Hij plakte het materiaal aan elkaar, begon kleur te gebruiken, liep over de rollen papier, rolde ze uit en weer op en plakte hij er dingen op. Hij leefde met zijn objecten, droeg ze in een rugzak door de stad en voelde zich, zoals hij zelf zegt, 'opgewonden, gelukkig, vrij'. Baeza spreekt over zijn werken als schilderijen, maar hij beschouwt ze niet als tweedimensionale objecten om aan de muur te hangen: in plaats van een beeld te creëren, wil hij dat ze ruimte oproepen, in brede zin, zowel fysiek als mentaal. Een van de getoonde werken is Gut, dat bestaat uit een omhulsel van gaas gevuld met verpakkingschips.
Cas van Deurssen (1994) laat zich inspireren door een breed scala aan bronnen, waaronder lokale gebruiken, de stedelijke omgeving maar ook spontane ontmoetingen. In zijn praktijk kunnen alledaagse objecten verheven worden tot bronnen van esthetiek en verhalend vermogen, waarbij ze hun utilitaire rol overstijgen. Onconventionele materialen vinden hun plaats in zijn composities en balanceren tussen kunst en het dagelijkse leven, gewone objecten creëren hun eigen betekenis of symboliek. Zijn benadering is gebaseerd op spontaniteit en heeft als doel om de universele verbinding die we delen tot uitdrukking te brengen. De voortdurende verandering in alles wat we dagelijks waarnemen, weerspiegelt zich in de transformerende aard van zijn werk.
Mariëtte van Erp (1953) werd geboren in Gemert. Daar ligt het fundament van haar leven en kunstenaarschap. Sinds 1987 heeft ze een atelier in de oude nonnenschool van het klooster Nazareth waar ze zelf op school zat. Ze werkt graag buiten in het landschap. De velden zijn vaak nat en bestoppeld. Aan de horizon staan populieren, die groeien snel en worden gekapt, niets blijft zoals het is. Van Erp wordt deel van het landschap door er in op te gaan en te ervaren dat ze er haar plek heeft. Haar werk is in allerlei opzichten doorleefd. Je ziet naast de vanzelfsprekendheid van haar werk ook de ongemakkelijkheid, altijd zit er iets onbestemds in. Ze kijkt het onbestemde recht in het gezicht. Ze tekent, schildert en verbeeldt het met alles wat ze in zich heeft. Het werk is geen visuele registratie maar een doorvoelde beleving.
Michel Hoogervorst (1961) maakt werk dat georganiseerd én organisch is, planmatig én plantaardig, strak én los, stilstaand én bewegelijk, luchtig én streng, tekening én teken. Gaat het over leven en dood, gaat het over overleven? Wat betekenen de veel in zijn werk voorkomende bloemen? Een relatie met Sassenheim in de bollenstreek ligt voor de hand, het is de plaats waar Hoogervorst geboren en getogen is. Hij schildert geen bollenvelden of bloemstukken, maar enkele bloemen. Die zijn monochroom van kleur, meestal zwart, de kleuren die ze hadden zitten in de achtergrond, die soms ook voorgrond wordt. Vaak zien we ook horizontale en verticale lijnen die contrasteren met de organische florale motieven. Uit de lijnen groeit soms ook weer een knop, blad of penseel. Zo wordt het leven doorgegeven, gaat het in de volgende laag verder.
Seet van Hout (1957) gebruikt een veelvoud aan materialen in haar werk: acrylverf, maar ook borduurgaren, keramiek en textiel. Met verf heeft ze een bijna symbiotische verhouding. Verf mag zijn eigen weg gaan, ze laat zich erdoor leiden. Ze schildert altijd op de vloer en gebruikt geen kwasten, ze schildert laag over laag. Er is geen vooropgezet plan, ze gaat niet uit van een concept. Door gebruik te maken van verschillende consistenties van verf, transparante en dekkende velden ontstaan schilderijen met organische, kleurrijke en levendige figuren die aan de bloemen- en plantenwereld refereren. Zij geeft vorm aan de wonderen van het hier zijn. Aan het onbeschrijfelijke, het mysterieuze en de schepping die weerklinkt in de natuur, het universum, het geheugen, de schoonheid en de mensheid. Van haar zijn onder ander twee grote schilderijen en een keramisch werk te zien.
René Korten (1957) maakt schilderijen die de complexiteit van de wereld weerspiegelen. Ze gaan over de polariteit natuur-cultuur, over de natuur vanuit de menselijke ervaring. We beschouwen deze twee vaak als tegenpolen, maar is er wel echt een scherpe scheidslijn tussen beide te trekken? Hij zoekt niet naar een afbeelding van de zichtbare werkelijkheid, maar hij creëert een equivalent door ruimte te geven aan natuurlijke processen in verf en daar resolute ingrepen in te doen. Uiterst zorgvuldige beslissingen wisselt hij af met intuïtieve ingrepen en slechts ten dele beheersbare handelingen. De afwisseling van controle en toeval, van beheersing en overgave, aantasting en acceptatie leidt tot gelaagde en geladen beelden. Zijn schilderijen gaan over de gelijktijdigheid van de dingen, over radicaal verbindingen maken, over de scheppende kracht van frictie.
Marien Schouten (1956) heeft een oeuvre gecreëerd dat voortdurend de grenzen tussen schilderkunst, beeldhouwkunst en architectuur uitdaagt. In Wise Up is een nauwelijks bekend facet van zijn werk te zien. Vóór zijn studie aan Ateliers '63, studeerde hij in de late jaren zeventig aan de lerarenopleiding in Tilburg. Hij werkte in 1979-80 in een atelier aan de Berkdijksestraat 75 en ontwikkelde daar een heel vrije werkwijze. Hij produceerde er schilderijen op papier, tekeningen op de muur en installaties met alledaagse voorwerpen die er rondslingerden. De foto's die hij maakte van die arrangementen werden soms met inkt of balpen bewerkt of versterkt met zwarte was, waardoor het sculpturale objecten werden. Ook werden de foto's afgedrukt op transparante film en in bestaande arrangementen geplaatst en opnieuw gefotografeerd. Voor het eerst laat Schouten nu in PARK speciaal gemaakte prints zien uit die belangrijke eerste periode van zijn ontwikkeling.
Joran van Soest (1994) studeerde in 2018 af aan de Kunstacademie AKV St. Joost in 's-Hertogenbosch. Voor hem is de 'intersubjectieve ruimte' een belangrijk begrip. Waar trekken we onze grenzen, overschrijden we de comfortzone van een ander of dringen we daarin binnen? De kunstenaar onderzoekt deze ruimte via verschillende media, waarbij hij tekenen, schilderen, collage, fotografie, sculptuur, performance en film combineert. Hij ziet zijn werk als een reis die bestaat uit verschillende lagen van (on)bedoelde confrontaties met lichamelijkheid. Radiotorens fungeren in zijn werk als symbolen voor het verzenden en ontvangen, het met elkaar verbinden en overbrengen van gedachten via onzichtbare golven. De zeppelin is een krachtige metafoor voor onze steeds veranderende wereldbeelden, waarbij hij zowel een futuristische droom van vooruitgang belichaamt als het spookachtige schrikbeeld van ondergang en dreiging.
Dieke Venema (1990) maakt op intuïtieve wijze sculpturen en ruimtelijke installaties. In haar werk houdt zij zich bezig met het ‘hoe’ en de mentaliteit van het maakproces, waarin aspecten als huid, vorm en materiaal een grote rol spelen. Venema maakt haar sculpturen van 'onbeholpen' materiaal zoals gewapend beton, pigment, papier-maché en acryl, en geeft ze een amorfe vorm, die slechts in de verte lijkt op iets herkenbaars. Haar beelden zijn daardoor nooit stellig, maar vloeibaar in betekenis. Een van haar werken in de expositie is een immens werk aan de wand bestaande uit met lithografie bedrukte doeken dat ze vervaardigde in het Nederlands Steendrukmuseum. Venema studeerde aan ArtEZ in Zwolle en De Ateliers in Amsterdam, ze woont en werkt momenteel in Valkenswaard.
Ilse Vermeulen (1964 - 2025) ervaart de onuitputtelijke en allesomvattende schoonheid van de natuur als een grote bron van inspiratie. Tijdens elke wandeling, of dichtbij in eigen tuin, telkens opnieuw raakt ze erdoor verwonderd. De constante cyclus van transformatie, elk seizoen weer, alle stadia in het leven komen voorbij, het voltrekt zich als vanzelf, groei, bloei, verwelken, vergankelijkheid, sterfelijkheid. Ze gebruikt stoffen of papier als ondergrond van haar werken. Onder andere in de serie The Seeds legt ze door middel van het natuurprinten blad- en bloemvormen vast op papier. Al bordurend voegt ze een nieuwe laag toe, intuïtieve lijnen fungeren als een wandeling waarin ze het toevallige omarmt. Ilse Vermeulen overleed in 2025, ze was naast beeldend kunstenaar ook hoofd van het Kostuumatelier van Het Zuidelijk Toneel in Tilburg.
De opening vindt plaats op zaterdag 2 mei om 16.00 uur en wordt verricht door Edwin Becker, hoofdconservator tentoonstellingen van het Van Gogh Museum Amsterdam. U bent van harte welkom.
Op deze dag is PARK geopend vanaf 15.00 uur.
Tijdens tentoonstellingen is PARK geopend op vrijdag, zaterdag en zondag van 13.00 tot 17.00 uur.
In de media:
- Tilburg.com - 13-03-2026